සීගිරි අප්සරාවියකට පෙම්බැදි රොඩී පෙම්වතෙක්..

මහා හද්දෙට වයා ගැට බෙර 

උඹව එක්කන් යනවා දැක්කා

පාර අයිනේ දෙවැට අද්දර

අපේ මතකය කදුළු හැළුවා

වාසලේ රජ සුවද වැදුනාම

උඹේ ඇස් වල සිනා පිරුනා

මාත් එක්කලා බැද්දේ පෙම් කල

උඹට නම් රජ උස්නේ දැනුනා ....

කසී සළු පිලි රිදී අභරණ

උඹට හිමි බව නෙතින් දැක්කා

කාටවත් නොකියාම රහසෙන්

උඹ බලන්නට ගලට නැන්ගා

උඹේ රන්වන් ලපටි ලැම යුග

මැණික් වාගේ දුරට පෙනුනා

සත්තමයි මගේ දෑස් පල්ලා

දුකට කදුලක් ගලට වැටුනා ......

උඹේ රෑපෙට වසී වෙන උන්

යසට උඹෙ නිරුවතම වින්දා

රොඩි වුන පව මකා ගන්නට

මමත් අවුකන බුදුන් වැන්නදා

සසර ගානේ උඹත් එක්කම

උන්නු රෑ මගේ දෑසේ මැවුනා

කෝමලී මං උඹේ ගැන කවි

සීගිරියේ කැටපතේ ලිව්වා .....

ඇතාගේ පිට තියාගෙන උඹ

රජා එක්කන් යනවා දැක්කා

දරා ගන්නට බැරිව දෙයියෝ

ටිගොල් කටු මගේ ඇහේ ඇනුනා

ඇදන් කඩමළු ඉද්දි මග තොට

උඹේ රෑ සිරි දුරට පෙනුනා

වසාගෙන ඉදපන් උඹේ විලි

කියලා තනියම හිතින් කිව්වා .....

උඹව එක්කන් එන්න අටවපු

පැල් කොටේටත් රජා පැන්නා

මගේ ඇස් දෙක උගුලලා ඌ

උඹව තනියෙන් බුක්ති වින්දා

රෝස තොල් දෙක හිතම කළඹයි

දකින්නට බැරි වුනත් කිසිදා

ඉතින් රංකද සෙනෙහෙ නාමෙට

මමත් සීගිරි ගලෙන් පැන්නා .....